VANDAG 'N "MILLION DOLLAR" MENS

Die dokter werk hard met my en ek is maar net 'n vrou, maar net 'n vrou wat sag en geliefd wil voel en ek wil net asseblief vrou bly. 

Ek wil nie my gees seer maak nie, ek wil nie he jy moet my man maak nie, ek wil nie grof behandel word nie, ek wil nie tussen al hierdie seer in die saal le nie, ek wil nie, asseblief ek wil nie..

En dan het ek eweskielik  'n engel dokter, iemand so anders en dis so verligtend.. Dankie God vir die man wat my vrou laat voel, wat my met sy growwe hande sag en mooi behandel. "Jy's 'n anderse dokter, een wat my sien vir wie ek is, jy praat nie net met my kras en dokter taal nie, jou praat is mooi en ek hou van die engeltaal wat jy praat. Ek hou regtig baie daarvan.

Ek is moeg en tam en ek voel nou die Kaapse lug wat anders met my lyf saam werk, of dalk is dit net die lang ry wat my liggaam so pynlik laat dink oor wat die dag van more inhou. 

Ek ontmoet nog 'n engel, die suster wat deel is van my kanker glimlag en sjoe wat 'n mens om te leer ken. Dan dwaal my gedagtes weer af na my seun se oproep, en ek onthou hy kry swaar in sy stem, sy hart is ook seer en ek dink weer, ek hoop net hy is ok, want ek wil he hy moet wees. Ek wil he sy lewe moet aangaan nes dit altyd was, maar tussen deur al my emosionele denke weet ek dis nie so maklik soos ek dit wil maak nie. Ek wens ek kon meer met sy hart praat. 

VANDAG VOEL EK SOOS " 'N MILLION DOLLAR"

My lippe is rooi, soet rooi, wyn rooi, goed rooi, mooi mooi en so besonders rooi mooi. Ek is so tevrede.

Die suikerbekkies vermaak my met hulle skoonheid en reinheid van binne na buite. Deur die Godelikheid van die wit skoenlapper wat van blom na blom sweef, wil ek net met jou die volgende deel. Ek wou eder net hemel toe gaan.. Ek wou net weg wees van al hierdie pyn en seer wat my menslikheid aantas. En toe soos die wit skoenlapper sy vlerke wapper oor die groenheid van God se grootheid besef ek die hemel is elke dag hier vir my. Net hier by my, diep en weg van die normaliteit af. 

Ek luister na 'n ver verlange boodskap van my dogter af en hulle sing soos die engel koor.. "HOW GREAT IS OUR GOD"

Ek huil en huil en huil soos die verlange my terug bring na realiteit toe. Ons almal is tog net mens en ek is dankbaar, so dankbaar vir elke dag hier. Hier in die wereld met alles wat bestaan, Ek is vandag so diep lief vir alles hier. 

Nou kan ek weer rus tussen die groenblare en die skoenlappers, die voeltjies en die somerdruppels, die warm wit lakens en ek is tevrede, meer as so trevrede...

My man het my weer laat lag soos hy altyd doen, my weer laat dink soos 'n beminde en weer laat lief he soos 'n jong verliefde...

Net vinnig kos maak, net eweskielik NIKS!

"Ek is kalmer vandag!"
My man en God is by my...
En dan ontwaak ek weer soos 'n klein babatjie en alles is nuut. MY sig is dof vir 'n oomblik, maar dan sien ek alles wat in my lyf gebeur het. Dis lewensveranderend. Ek is moeg en tranerig.
My lyf is seer en diep dink ek dinge wat nooit eers my gedagtes gekruis het nie. Die kruis, God se kruis...Dan besef ek weer, alles is in Sy hande.

My eetlus is weg en ek dink vir 'n oomblik dit kan nie slegter met enige mens gaan nie, want ek het nou kanker en kanker is nou my nuwe lewe dan sien ek die vrou wat langsaan my bed op haar eie ingeboekte hospitaal bed sag rus... haar been gaan afgesit word. Die dame oorkant my kry kos deur 'n pypie, want die kanker het haar slukderm geblok.
Ek is so hartseer vir hulle.
Dan roep ek uit: "HERE! Hoe groot is my God!"
Dit maak nie saak of ek wit, bruin, swart, pienk of geel is nie... Pyn is vir almal dieselfde, ek wens nie meer nie, want ek WEET wat ek weet en sjoe ek is stil stil diep seer tevrede,

Na 'n paar dae in die hospitaal kan ek nou uiteindelik huis toe gaan, na my bed toe waar ek die veiligste voel. My lyf en sagte siel is eweskielik in 'n oogwink verskillende wesens. Ek is nou bang ek maak ander seer saam met my seer, want ek wil net rus en veilig wees tussen die sagte wit lakens van God se Koninkryk.

Ek is nou anders, ek kan nie meer net vinnig opstaan en net vinnig kos maak nie. Net vinnig, net gou, net eweskielik NIKS.
Dit maak my siel seer om my kinders so te hoor en so te sien. My meisiekind bel my nou, nie meer om te vertel hoe lekker alles is nie, maar sy is nou so hartseer, die diep hartseer. My hart breek saam met haar, want sy is nog net kind en ek wens ek kon haar net troos en vashou en sag sus todat sy slaap soos toe sy nog my poniestert dogtertjie was.  My seun is stil, maar eks seker Hy praat met ons Vader. En nou huil almal en ek raak weg tussen die sagdoek lakens en van voor af raak ek verlief op my man soos toe ons nog jonk was. Ek verstaan nou na jare se LIEFDE, wat LIEFDE werklik is. Hy was my elke aand met die lewende water en soos dit oor my liggaam rol is ek in my naakheid getrou aan God se beloftesband tussen my en my man en ek sal ALTYD wees. My man reining my menslikheidsvel en sonder om te gril of vra te vra trek hy my aan en ek is so dankbaar.

Ek gaan nou rus en sag en snoesig en warm langs my man verdwyn in die Godelike droom wereld waar alles weer heel is en die volgende dag, weer sekonde vir sekonde aanpak...
..

Die Chirurg se seer maak woorde.."KANKER"

Aande het verby gegaan en ek het nie geweet wat voorentoe gaan gebeur nie.

Die Chirurg het met sy normale gewone, eentonige stem my hart gebreek. 

"Mev, jy het kanker."

Ek kon dit nie glo nie, "NEE! EK HET NIE!"

Daar het die stilte my nie terug gehou nie. Daar kon ek nie myself red nie. Daar moes ek volkome vertrou dat God inbeheer is. Op daardie oomblik moes ek alles net so oorgee in Sy hande. Ek was so tevrede in my bang gemoed. 

Dokter ek wil wag vir die Biopsie voordat ons enigsns 'n stelling maak.

Die dokter het my geklasifiseer as 'n "MIND OVER MATTER VROU"

maar ek het geantwoord op sy stelling..."NEE DOKTER, EK IS 'N VROU VAN GELOOF."

So ek moes nou stilbly sodat my kinders nie seer kry nie. Ek moes wag en keer op keer die seer weer voel en besef dit alles het 'n werklikheid geword. Ek is hartseer, maar nie so hartseer soos die mense wat simpatiseer asof ek klaar daarmee heen is nie. Ek was vir so 'n rukkie verstom oor die vrae wat oor my vriende se lippe gekom het, maar ek weet dit alles maak my 'n sterk mamma, vrou en Godsblom. 

So hier sit ek nou stoksiel alleen en ek weet "God and His time is far from my timing.."

Ek weet nou hoe voel die son.. Inniglik alleen, maar tog uniek.

Dan gaan maak ek weer 'n draai by Die Bybel wat gehoorsaam met my praat en ek is so tevrede. 

Ek moes wag, lank wag, bid, glo en vertrou.

Nou begin ek dink soos die ongelowige en ek wens ek kon net skree.. VOERTSEK Satan!

Nou word ek weer stil en ek weet God weet wat Hy doen, ek wens net ek kon meer verstaan...

Ek het nou kanker, die Biopsie het toe die dokter se stelling gestaaf. Ek kon net dink dat alles "OK" sal wees. Dis dit, niks meer of niks minder nie..Ek is verslae. Die mense om my se geloof hou my sterk en ek weet NIKS gaan maklik wees nie, maar vir God is ALLES moontlik. 

Nou sit ons hele gesin op plekke ver van my af en ons elkeen verwerk die nuwe waarheid op ons eie manier. Ek is regtig so hartseer, diep hartseer, want ek hoop almal verstaan dat dit nie my keuse was nie, maar God se genade wat my sterk hou. 

EK moet nou gaan in die teater in en ek wens alles was net 'n droom, maar dit is nie...

Die trane oorval my, van die saal tot in die teater, ek glo in U. EK doen regtig...

Doodse stilte hou my dop vir 3 ure se teater werk...